Geachte mevrouw de minister,

Ik ben heel blij dat u iets wilt veranderen aan de ‘malaise’ in het onderwijs, oprecht. Laat me daarmee beginnen want ik geloof in uw daadkracht.

Maar, uiteraard, maar.

De vrijheid van onderwijs was er al voor de problemen begonnen. De weerbarstige leerkrachten waren er al voor de problemen begonnen. De vaak door hun hart en emotie gestuurde jongeren waren er al voor de problemen begonnen.

Weet u wat wel veranderd is? De wereld, mevrouw de minister. Dat kan wat hoogdravend klinken maar het is helaas waar. Zou u die misschien even willen veranderen, dan komt het met al die eindtermen en PISA-waarden wel weer goed.

Jongeren hebben nood aan een positief toekomstbeeld. Een wereld waar niet alles draait rond meer en meer, de graaiende economie en haar ceo’s die blijkbaar de nieuwe helden zijn. Jongeren zitten massaal in de mentale put, en leerkrachten volgen met bosjes.

Omdat de smartphone – dat neokapitalische instrument – geen halt wordt toegeroepen. Omdat de administratie in het onderwijs verdubbeld is en nog steeds volstrekt zinloos. Omdat de digitalisering van klassen en lesmateriaal zorgt voor gigantische mentale overprikkeling en niet voor duurzaam leren. Omdat leerkrachten in hun kracht moeten kunnen staan, spontaan en authentiek, met durf en niet met angst om teruggefloten te worden. Door u, door de inspectie of door het met hopen binnengereden middle management dat, jawel, het onderwijs deed verworden tot een muggenziftend gemicromanaged instituut.

Dát, mevrouw de minister, dat zijn de problemen. Als jongeren geen positief, gezond en optimistisch toekomstbeeld meer hebben, waarom zouden ze dan in godsnaam de moeite nog doen?

Geef de scholen terug in handen van leerkrachten én leerlingen, en u zal wonderen zien, horen en voelen. Geef hen allebei autonomie. Leerkrachten kunnen geen 20 tot 30u aan theatervoorstellingen spelen, elke week opnieuw, als ze dat niet vanuit vrijheid, improvisatie en expertise mogen en kunnen doen. U heeft waarlijk geen idee wat de job inhoudt, noch wat er vandaag allemaal in de hoofden en harten van jongeren speelt. Jongeren willen echt, maar hun zorgen zijn heel groot. Idem dito voor leerkrachten.

Geef hen dus vertrouwen, meer is niet nodig. Dat vergt van u niets anders dan elke week eens een klas bezoeken, bijleren en schouderklopjes geven aan al die hardwerkende Vlamingen die vandaag het onderwijs boven water houden.

Dankuwel.