In heel wat Franse steden geldt een avondklok voor minderjarigen. De ene stad verbiedt de openbare ruimte tot 13 de andere tot 17 jaar. De ene burgervader vindt 21u de limiet de andere 23u. Wettelijk lijkt het allemaal gebaseerd op drijfhout, de politie staat daarom niet op het vlot want boetes worden nagenoeg niet uitgeschreven.

Wat wél drijft zijn de dooddoeners uit de politieke monden: “Jongeren horen niet op straat!”, “Zo verplichten we ouders om hun taak op te nemen!” En “We willen jongeren beschermen!”

Wie ooit Lorca las, kent deze mantra die hij schreef voor zijn vriend, Ignacio. De stierenvechter aka ster van zijn tijd die het leven liet in de arena. Een gedicht dat je door zijn ritme en trefzekere vingers meesleept tot de diepste rouw.

Tijdens mijn laatste weken als docent aan de KdG zet ik tijdens heel wat coachingsessies in op psycho-educatie. Jongeren worstelen, ernstig, dat is geen nieuws. Vandaag staat het smartphonegebruik op de politieke agenda en de voorpagina van de kranten, in casu de minimumleeftijd voor sociale media.

Terecht, vind ik. Cyberpesten, slaaptekort, cognitieve overbelasting, het immanente oordeel, fomo, hyperidealisering, fake news, … We kunnen (als ouders en onderwijs) de impact nauwelijks bevatten.