Dit zijn de eerste zinnen van mijn boek in spe:

“In 1999 schreef Stephen Hawking: “The world has changed far more in the past 100 years than in any other century in history.” Met de wereldwijde doorbraak van het internet in de daaropvolgende jaren moeten we zijn uitspraak misschien wel wat relativeren. In de laatste 20 jaar is die wereld immers opnieuw radicaal en aan een rotvaart veranderd. Het internet en de smartphone hadden na 2007 alles in zich om mensen én kennis dichter bij mekaar te brengen. Een cadeau voor het leren?

Vandaag vormen fake news, phishing, pornificatie, cyberpesten en zo veel meer uitdagingen helaas een reële bedreiging. Jongeren zijn vergroeid met hun scherm. De ‘smartphone pinky’ – een vervorming van de pink door urenlang die smartphone vast te houden – is helaas geen verzinsel noch uitzondering. Verschillende bronnen spreken over een dagelijkse schermtijd van 5 tot zelfs 7 uur in de leeftijdscategorie van 14 tot 17 jaar (voor school, werk maar vooral vrije tijd). Ondertussen zijn zowel de wetenschap als het beleid het langzaamaan eens dat de gevolgen ernstig zijn en actie dringend nodig: stress, angsten, depressie, negatief zelfbeeld, slaapproblemen en … slechtere schoolprestaties en verminderde sociale vaardigheden.”

– – – – –

En dan moet je in de krant lezen dat in Antwerpen er duchtig zal bespaard worden op sociale en jeugdorganisaties waaronder het CAW. Jongeren worstelen. Ze zijn met ontzettend veel. Ze lezen elke dag hetzelfde negatieve nieuws als wij maar zonder de schouderophalende filter van het volwassen zijn. Ze krijgen daarbovenop fake news en onhaalbare rolmodellen voor hun ogen.

Een meerderheid ervaart ondertussen de besparingen van de laatste jaren ook thuis, in hun gezin. Dat weegt ook. Toekomstdenken? We staan heel ver van het toekomstoptimisme van de jaren ‘50. Het beleid is bijna wereldwijd een vazal van het neokapitalisme. Altijd meer. Of toch voor de very happy few. In mijn boek probeer ik moed te houden en de maakbaarheid van het leven positief voor te schotelen voor jongeren maar als ik nu dit weer lees, voelt het alsof ik een leugen probeer te verkopen …