Wie ooit Lorca las, kent deze mantra die hij schreef voor zijn vriend, Ignacio. De stierenvechter aka ster van zijn tijd die het leven liet in de arena. Een gedicht dat je door zijn ritme en trefzekere vingers meesleept tot de diepste rouw.

Spanje heeft zacht gesteld de afgelopen 100 jaar niet altijd het pad bewandeld van rechtvaardigheid. Er is nog veel collectief trauma in dat kruispuntland. Vandaag echter lijken ze meer en meer de David van het wereldtoneel te worden. Zacht maar glashelder verzet tegen de Trumpiaanse vernietiging.

De begroting kraakt in ons land, in zoveel landen. De hete adem van 5% voor defensie is nefast in tijden waarop het gerecht geen geld meer heeft voor pen of papier, de zorg draait op mensuren bovenop een burn-out, het onderwijs elke euro en leerkracht binnenstebuiten draait, de cultuursector … neen, vergeet die laatste zelfs maar.

We hebben geen 5% defensie nodig. Vrienden van meneer de president, wapenhandelaars, zij wel. De fatsoensgrens van graaicultuur en altijd maar meer is al ruim twee decennia geleden bereikt – die andere mantra, die van het neokapitalisme.

Aan studenten, collega’s en vrienden: ga niet mee in deze angstcultuur. Zacht verzet, sluit je daarbij aan. En lees jezelf in in argumentatieleer en retorica want het bommenbetoog staat vol drog- en cirkelredeneringen, ad hoc en pijnlijk. Wapens houden geen Armageddon tegen maar burgerlijke ongehoorzaamheid, eerlijke rechtspraak, integere zorg en bovenal betrokken en gedegen onderwijs doen dat wel.

Spreek je volksvertegenwoordigers aan, en sta nog eens stil bij hun job description. Vertegenwoordiging. Niet: macht zonder inspraak.