In heel wat Franse steden geldt een avondklok voor minderjarigen. De ene stad verbiedt de openbare ruimte tot 13 de andere tot 17 jaar. De ene burgervader vindt 21u de limiet de andere 23u. Wettelijk lijkt het allemaal gebaseerd op drijfhout, de politie staat daarom niet op het vlot want boetes worden nagenoeg niet uitgeschreven.

Wat wél drijft zijn de dooddoeners uit de politieke monden: “Jongeren horen niet op straat!”, “Zo verplichten we ouders om hun taak op te nemen!” En “We willen jongeren beschermen!”

Neen. Gewoonweg neen.

Wat gaat er om in de hoofden van jongeren? Veel. Laat me daarmee beginnen en de zorgen zijn groot. We kunnen het woord zingeving namedroppen maar begin daar weer maar eens aan in een wereld die niet luistert naar hun worstelen. In onze contreien heeft 10% geen vrienden, zit ruim 20% heel slecht in het vel, werd 25% ooit gepest, ondernemen dagelijks 10 jongeren een zelfmoordpoging, heeft ruim 60% geen intrinsieke schoolmotivatie, verlaat 12% het onderwijs (secundair) zonder diploma (in sommige steden is dat het dubbel) … Cijfers die we kunnen lezen in de brochure van Warm Vlaanderen.

Die cijfers zijn een onderschatting. Simpelweg omdat jongeren veel kniezen en hun zorgen veelal niet uitspreken. Hun brein met focus op instant satisfaction en aan de ketting van de emotionele monkey mind heeft vooral schrik om de eigen kwetsbaarheid te tonen. Meer dan begrijpelijk maar net daarom schrijnend: dat praten, het ontdekken van niet alleen te zijn, is een heel belangrijke bevrijdende factor. Jongeren moéten mekaar ontmoeten, op plekken die veilig zijn, ín de wereld en niet online.

Dat vooral (groot)steden nu met deze symptoombestrijding op de proppen komen, verbaast het nog? Politici met wijsheid zijn ver zoek. De openbare ruimte is door de toenemende cocoondrang en individualisering na corona en door gaming en sociale media een no-go zone geworden. Ten spijt van urbanisten, straathoekwerkers, speelpleinen, vrolijke Fransen en bij uitbreiding alle burgers. Beter geen goede buur dan …

Jongeren hebben het experiment van de openbare en sociale ruimte nodig. Veilig. Leefbaar. Het is de taak van politici om die veiligheid te garanderen maar dat kan enkel als jongeren weer mogen en kunnen geloven in de maakbaarheid van de wereld en hun eigen leven. Sanctioneren werkt averechts. Stop met die bemoeienissen en voorzie (veel) geld voor de basis: onderwijs waar leerkrachten het stuur in handen hebben en niet de administratie, goedkope mentale zorgverlening, … maar bovenal: geef het voorbeeld door kwetsbaarheid te tonen. Jongeren hebben rolmodellen nodig. Zolang die louter de harde taal spreken, zolang die niet publiek vertellen dat ze ook worstelen, zolang ze niet toegeven dat ze zelf falen op lokaal, nationaal en internationaal vlak uit schrik dat hun boodschap niet aanslaat.

In Gaza is er geen avondklok nodig, daar zijn binnenkort geen kinderen en jongeren meer. Wat denken politici dat dat nieuws met onze jongeren doet?